Een jaar zonder het nieuws te volgen, en toch bijdragen aan vrede in een wereld vol conflict
We leven in een tijd waarin oorlog, polarisatie en onzekerheid voortdurend onze huiskamer binnenkomen. Het kan voelen alsof we de wereld alleen maar kunnen volgen, ondergaan of er een mening over moeten hebben.
Maar wat gebeurt er wanneer we de aandacht terugbrengen naar de plek waar we wel invloed hebben: onszelf? In deze blog vertel ik iets over hoe ik me momenteel verhoud tot de stroom van wereldnieuws, betrokken blijf en bijdraag aan het cultiveren van vrede.
Het is inmiddels bijna een jaar geleden dat ik stopte met het lezen van de krant en het kijken naar het journaal of actualiteitenprogramma’s. Die keuze ontstond vlak voor mijn driemaandelijkse soloretraite. Tijdens die periode volgde ik vanzelfsprekend niets van het wereldnieuws, maar ook na terugkomst heb ik die draad bewust niet meer opgepakt.
Je zou zo’n keuze kunnen opvatten als onverschilligheid of als het spreekwoordelijke ‘kop in het zand steken’. Wie mij kent, weet echter dat het tegendeel waar is. Ik voel me innig betrokken bij deze wereld. Het lijden van levende wezens en de uitputting van Moeder Aarde gaan me diep aan het hart.
Het nieuws niet meer volgen betekent overigens niet dat de werkelijkheid aan mij voorbijgaat. De wereld laat zich immers overal voelen: in de sfeer op straat, in ontmoetingen met mensen, of simpelweg wanneer ik ga tanken en zie hoe het leven duurder en complexer wordt. De resonantie van een wereld onder spanning is overal voelbaar. Het afgelopen jaar lijkt de situatie er mondiaal eerder op achteruit dan op vooruit te zijn gegaan, en dat stemt me oprecht verdrietig.
Vrede begint in onszelf
Tegelijkertijd besef ik dat ieder mens de capaciteit tot liefde, helderheid en compassie in zich draagt. Als we die kwaliteiten zouden bundelen, zijn we tot grootse dingen in staat. Zoals Gandhi al zei: “Er is genoeg voor ieders behoefte, maar niet voor ieders hebzucht.”
De wereld om ons heen is een co-creatie. De conflicten die we buiten ons zien escaleren, zijn in wezen een spiegel en projectie van onze collectieve innerlijke conflicten. We dragen allemaal een deel van de verantwoordelijkheid voor hoe we met elkaar, met dieren en met de aarde omgaan.
Veel van wat via het nieuws tot ons komt, bestaat uit narratieven van derden — vaak gedreven door belangen, polarisatie en angst. Ik ervaar er maar zelden een eerlijke, hart-gedragen stem in. Al die verhalen laten sporen na en vertroebelen onze blik op wat werkelijk waar is.
Waar mijn verantwoordelijkheid begint
Wat ik wel zeker weet: als ik wil bijdragen aan het helen van het geheel, begint dat bij mijzelf. Ik stel mezelf de vragen:
- Hoe breng ik het conflict in mijn eigen geest en hart tot rust?
- Hoe kan ik een bron van openheid, vriendelijkheid en welzijn zijn voor de mensen om mij heen?
- Hoe blijf ik in elke relatie en situatie oprecht aanwezig?
Een hele klus vind ik! Voor mij is dit precies waar het werk van ontwaken en ontwikkelen om draait: wakker worden uit automatische patronen en oordelen, en ons innerlijke potentieel tot volle wasdom brengen. Pas dan wordt onze innerlijke vrede een tastbare bijdrage aan de wereld.
Vast en zeker komt er ooit weer een moment dat ik het nieuws tot me neem. Maar tot die tijd heeft dit experiment me vooral laten zien waar mijn werkelijke verantwoordelijkheid ligt: niet in het consumeren van de onrust, maar in het cultiveren van vrede van binnenuit.
